سخن شعر

برخیز ونظر بسوی ما کن گم گشته خویش را صدا کن
گر عاشق مست روی ما ئی بر کو چه ما همی سفر کن

د ا نی که در این کویر سوزان یک لحظه ی بوسه ات دهد جان
از بهره چه  در دریغ آنی از مرگ لبم تو شاد مانی؟
 

روزگارا عشق را از من مگیر رمز زیبائی آن از من مگیر

جان اگر سوزد همی در راه عشق سینه جانسوز را از من مگیر

صبر ایو بم اگر می با یدی حالت دیوانگی از من مگیر

چون بیاید از سفر محبوب من لذت دیدار او از من مگیر

آتش عشقش فزون کن در دلم خاک پایش را ز چشمانم مگیر

گر فرو افتد نگا هش سوی من عطر بوی گلشنش از من مگیر 

روزی که گرانی از قلم شرم نمود آ هسته وپیوسته مرا چنگ نمود

با زیرکی از کفم همی مایه ربود بر زندگی وامید من سا یه نمود

گویند  نخواب تا نبینیش بخواب گویم  چه کنم زمانه نیرنگ نمود

ای بی خبر ان چگونه خوابم نبرد وقتی که سیا هی شبم سخت نمود

صد سال گذشت و شبه ی بیش نبود این چرخش تند را که آهسته نمود

انگار نه آهسته که پیوسته نمود از بار گران زندگی خسته نمود

بر گردش گردون وفلک حیرانم بر مستی آدمی همی خندانم

گر پیکر آدمی بود یک واحد اینگو نه چه میکند به خود رنجه نمود 

بازای و ببین نوید شادی تو ز پس از مشکل روزگار هرگز تو مترس

روزی که برفته و نگشته چه کنی حا لی که نشسته هر چه هستی به مست

ای عزیزان چاره دردم کنید یا کشیدم یا که درمانم کنید

یا بدست تیغ جلادم دهید یا بسوزانید و بر بادم دهید

یا به دستاری بیاویزیدیم یا طناب آرید و بر دارم کنید

گر زبانم را ز حلقومم کشید جام می یک جرعه بر کامم دهید

چون به زندان مینمائیدم برنج هفت سین عشق را یادم دهید

گر بیاموزم ز هر سینش یکی میرهم از بندو پیمانم دهید

با فروغ دیده تابانم کنید نه به ذلت خوار و بیمارم کنید

یا به اشک دیده هوشیارم کنید یا محبت وار بیدارم کنید

یا رها سازید جان تشنه ام یا ز زندان غم آزادم کنید

(ماه غنی سازی روح ...نه شکم)

چون شود آغاز این ماه عزیز  سفره ها رنگین تر و طعم لذیذ

     سفر ه از بوی غذا در التهاب دیس ها از گوشت باشد بی جواب   

اغنیا را هر که بیند صد سلام بر فقیران روی برگشتن کلان
      
هر کسی در جای خود دارد مقام جز فقیر بینوای بینوا   
                    
 با تکبر لقمه نانی می دهند با تفاخر بین چه کارش میکنند   

 اولین ظرف غذا با صد ادا می گذارندش جلوی اغنیا 
      
بینوا در پشت درب خانه اش زل زده بر در نگاه اوصیا   
          
شربت از هر نوع در جام بلور نه برای  بینوا از بهر سور 
        
می خورد آن دیو مجنون بس غذا کی کند یادی ز حال بینوا
                 
چون غذا پایان شود بر هر غنی  مستمند بینوا آید به دید
            
لذت خوردن ندارد بینوا هیچکس او را نگیرد در بها

وقت خوردن اشک می ریزد ز دل چون نمی بیند کنارش آشنا 
           
کاش میدیدی دکان سفره را جلوه ها از خشم های خفته را 

 کاش این ظاهر نمائی ها نبود کاش پیوسته حقیقت زنده بود

 در اطاعت از خدای مهربان سفرشان بس ساده یک افطار بود

  جای رنگین کردن هر سفره ای سر به سجده گر نهادی پاک بود

  گر ورق در صفحه ی عالم زدی این حقیت صدر هر گفتار بود  

ما ز الطاف خرد جویم سود خر ز خوردن می نماید خویش کور

می سوزم اینچنین که به سوزی به سازدل
می سازم آنچنان  که  به سازی به سوز دل

می گریم از حکایت چندین وچند دل
آتش گرفته نگیرم نشان دل

هر رهگذر که گذشتی ز راه دل
چنگی نمود و پای بروی دل

غافل از اینکه ندارد کسی هم او
بهتر ز آشنای حقیقت خدای دل

من مستم از نگهت ای طبیب دل
بادل چه میکنی که نسازی به سوز دل

عاشق ار بسوزد و  بیمار راه دل
دل میکند دوای درد نها نش نه آب وگل

یک جام می چه بنوشی ز خون دل
نوشی شراب قرمز و بوئی گلاب دل

ساقی بده می نابم ز چل فزون
دوری مکن مرها نم ز کام دل

اشکم مریز ز چشم و جفا مکن
مستی مکن چه خوری از شباب دل

 آتش مزن به خرمن مهرت نوید من
هر گز مسوز جلوه روحت به ساز دل